Postawy można także ujmować w kategoriach cech, do których zwykle zalicza się treść przedmiotową, zakres, kierunek, siłę, złożoność i trwałość postawy. Właściwa charakterystyka owych cech pozwala nie tylko na dokładne określenie samego pojęcia, ale także nadaje mu określony sens praktyczny i funkcjonalny:
1. Treść przedmiotowa postawy. Wyodrębnia się w niej elementy społeczne i rzeczowe. Elementy społeczne wyrażają stosunek podmiotu do ludzi. Obejmuje on stosunek do samego siebie, do innych osób i większych zbiorowości oraz do instytucji zbiorowych, rodziny, Kościoła, służby wojskowej, zakładu pracy, wykonywanego zawodu. Elementy rzeczowe treści postawy odnoszą się natomiast do przedmiotów i środowiska fizycznego.
2. Zakres postawy. W zależności od liczby przedmiotów wyróżnia się postawy cząstkowe, wiążące się z jednym przedmiotem (np. stosunek do wychowawcy) i ogólne dotyczące więcej niż jednego przedmiotu (np. stosunek do Ojczyzny, zakładu pracy obronności).
3. Kierunek postawy. Postawa może być społecznie pożądana lub niepożądana, a także obojętna, radykalna lub umiarkowana. Różnią się one i można je lokalizować w różnych miejscach skali o dwóch kierunkach („+” lub „-”), której punktem środkowym jest „0”.
4. Siła postawy. W procesie wychowawczym ma się do czynienia z pewną zgodnością kierunku postawy i jej siły, choć bywa ona czasami pozorna. Nie należy więc stawiać znaku równości między kierunkiem a siłą postawy.
5. Złożoność postawy. Każda z cech może zawierać w różnym stopniu wymienione uprzednio komponenty. Na przykład składnik poznawczy może być słabszy niż składnik uczuciowy. To samo dotyczy komponentu dążeniowego (działania). Postawa złożona (syndrom) jest najczęściej określana przez występowanie trzech zasadniczych elementów, które w dużej mierze przesądzają o jej zawartości.
6. Trwałość postawy. Na przykład brak stałości w postępowaniu lub postępowanie gwałtowne, to stany które określa się jako brak postawy, działanie w afekcie, chwilowe uniesienie. Możemy zatem mówić o postępowaniach trwałych i nietrwałych .
Ogólnie ujmując, postawami nazywa się sposoby zachowania się wobec przedmiotów, osób i sytuacji .
Dla potrzeb niezbędne jest także wyjaśnienie takich pojęć jak postawa obronna i obronność.
Przechodząc do określenia pojęcia postawa obronna należy nadmienić, że jest ona uszczegółowieniem postawy patriotycznej, którą J.Bogusz i Z. Kosyrz definiują jako „wartość trwałą, zawierającą określone treści społeczne, polityczne i moralne, a jednocześnie mocno osadzoną w przeszłości, w tradycji narodowej, która stanowi jedno z ważnych źródeł jego siły motywacyjnej, zespalającej dążenia i wysiłki całego narodu wokół spraw decydujących o rozwoju i przyszłości kraju . Postawa obronna jest natomiast w stosunku do postawy patriotyczno-obronnej jej rodzajem podrzędnym . Korzystając z definicji Z. Kosyrza i W. Magonia można przyjąć, że postawa obronna to „względnie trwała gotowość do działania na rzecz obronności kraju, jego niepodległości i osiągnięć. W postawie tej zawarte są komponenty: poznawczy, uczuciowo-motywacyjny, czynnościowy. W skład komponentu poznawczego wchodzą odpowiednie wiadomości dotyczące podmiotu lub przedmiotu postawy, przekonania, przypuszczenia. W stosunku do postawy patriotyczno-obronnej komponent poznawczy dotyczy wiedzy o przeszłości historycznej, teraźniejszości i przyszłości kraju. Komponent uczuciowo-motywacyjny to przede wszystkim uczucia wyższe i moralne, intelektualne, estetyczne czy religijne, a także takie jak radość, czułość, zachwyt, szacunek, współczucie, niechęć, obrzydzenie itp. W stosunku do postawy patriotyczno-obronnej określa on ekspresywny stosunek do Ojczyzny i jej potrzeb obronnych. Komponent czynnościowy (behawioralny), to zarówno reakcje mimiczne, pantomimiczne, wokalne, werbalne jak i działania. W stosunku do postawy patriotyczno-obronnej komponent czynnościowy składa się z nawyków i umiejętności służących obronie oraz rozwojowi kraju .